Feeds:
Posts
Comments

(Tula)

isara na natin ang itim na telon
wakasan na pagtatanghal
ng sarsuwela ng kahangalan
ng ilusyon at panlilinlang
nahubaran na ng maskara
mga pumapapel na santo-santito
sa bulok, inuuod na lipunan
wala bang isang demonyo man lamang
aaminin ang kasalanang
siya ang nandambong
sa paminggalan ng bayan?

isara na natin ang itim na telon
wakasan na pagtatanghal
ng mga kabalbalan
matagal nang tuyung-tuyo’t
titiguk-tigok ang lalamunan
ng madlang kulang sa kanin at ulam
kulang sa damit, kulang sa pera
walang bahay, walang lupa
walang-wala, ayon sa isang makata
sa palasyo naman ng mga pinagpala
nagpapakabundat mga impakto ng lipunan.

isara na natin ang itim na telon
ano na namang kahangalan
nais pang itanghal
sa entablado ng kasinungalingan?
nagigising na rin ang madla
sa daluyong ng dusa’t dalita
nanlilisik na rin pati ang buwan
habang binabangungot ang bayan
dula na ng katarungan
nais nilang matitigan
pagmulat ng kinabukasan
mga ulong ibinibitin sa sampayan
mga katawang nilalaplap ang laman
sirit ng dugong idinidilig sa halaman.

isara na natin ang itim na telon
dugo ng mga lapastangan
paagusin sa tanghalan
idilig sa nabansot na pangarap
idilig sa mga punla
ng pula, pulang mga rosas
hanggang tuluyang mamukadkad
at magsabog ng halimuyak
sa lupaing binaog ng mga mandurugas
silang iilang diyus-diyosang
pinaglalaruan lamang
sagradong buhay ng dinustang mamamayan.

isara na natin ang itim na telon
“di lahat ay natutulog sa dilim ng gabi”
nagigising na madlang manonood
sa sarsuwela ng inhustisya’t kawalanghiyaan
nag-aalab na kanilang mga utak
nais tabasin ng mga tabak
madawag na landas ng pangarap
upang magbanyuhay busabos na buhay
at malanghap sa wakas
halimuyak ng luwalhati’t ligaya
sa pinakasisintang la tierra pobreza!


(Panayam)

Bilang pagsariwa sa rebolusyonaryong mga alaala ni Ka Roger Rosal, pagkilala sa paninindigan ng kanyang anak na si Andrea, at pakikiramay sa mapait at wala sa panahong pagkamatay ng kanyang apong si Diona, minabuti naming ilathala sa Pluma at Papel ang aming panayam sa kanya noong nalalapit na anibersaryo ng Bagong Hukbong Bayan, Marso 29, 2003. Una itong nalathala sa labas ng PINOY WEEKLY ( may petsang Marso 23-Abril 1, 2003).

ROGER AT ROGER –

AGRESYONG US: LALABANAN NG CPP-NPA-NDF

1.Sinasabi ninyong sa paglusob ng US sa Iraq ay lumalakas ang banta ng agresyong US sa Pilipinas? Bakit?
————————

Kahit naman wala pang pananalakay sa Iraq, palaging nakaamba sa Pilipinas ang agresyon. Kaya nga pinipilit ilusot ng gobyerno ni GMA ang Balikatan, ‘yun ang simula. ‘Yung mga Amerikano, nagpunta sa Kabikulan, nagsiyasat sila kung saan puwedeng maglunsad doon ng “joint humanitarian assistance” — ‘yan ay panimula na. Nauna ang Afghanistan, sumunod ang Iraq. Baka ang sumunod ay North Korea. ‘Yung dito sa Pilipinas ay tuluy-tuloy sapagkat kailangan nila ang Pilipinas para maging base sa Southeast Asia.

2.Kung tuwirang lumahok sa sagupaan ang tropang Amerikano dito sa bansa, ano ang gagawin ng CPP-NPA? Nakahanda ba at kakayanin ng Bagong Hukbong Bayan ang ganitong agresyon ng mga Kano?
——————

Malinaw sa mga Komunista’t rebolusyonaryo kahit noong umpisahan pa lamang ang rebolusyong ito na ang pangunahing kaaway ay ang imperyalistang Estados Unidos, at sa malao’t madali ay makakaharap nang tuwiran ang tropang militar ng Estados Unidos.
Kung magkaroon man ng agresyon, ang kasalukuyang digmang sibil sa Pilipinas ay matatransporma bilang isang pambansang rebolusyonaryong digma at maraming mga patriyotiko, mga Pilipinong nagmamahal sa bayan ang lalahok at hahawak ng sandata para sa rebolusyong pinamumunuan ng Partido Komunista pagkat hindi nila papayagang mayroong ibang dayuhang p’wersa o tropa na mangibabaw o manalakay dito sa ating bayan. Mas bibilis ang pag-unlad ng rebolusyon, at ang NPA ay sinisikap na makapaghanda d’yan. Matagalang digmang bayan ang tumalo sa Estados Unidos dun sa Vietnam, eh. ‘Yun din ang naging daan para magtagumpay ang Tsina sa panahon ni MaoZedong. Dun sa Afghanistan, dalawang “superpower” ang tinalo ng mga kapatid na Mujahideen, ang Estados Unidos at ang sosyal imperyalistang Unyong Sobyet.
Ang Bagong Hukbong Bayan ay nakahanda nang gawing mga target militar ang tropang Amerikano. Halimbawa, kung lalahok sa Balikatan ang mga Amerikano, at sila’y magkamaling tumahak o lumapit sa larangang gerilya, makakasagupa nila dito ang mga yunit panlaban ng Bagong Hukbong Bayan.

3.Paano nakatutulong ang mga “sympathy strikes” laban sa gerang US sa Iraq?
—————

Sa kasalukuyan, ‘yung sinasabing koalisyon ng mga mananalakay sa Iraq ay binubuo ng mga imperyalistang Estados Unidos at Bretanya at saka ‘yung mga pangunahing papet na gobyerno, tulad ng gobyerno ni GMA. Kaya anumang atake sa mga papet na gobyerno at iba pang kolonya ay atake laban sa Estados Unidos.
Ang pagbagsak ng mga papet na gobyernong ito ay pagpapahina sa kabuuang lakas, saklaw o impluwensiya ng EU sa buong daigdig. Kaya nga hinihikayat ng rebolusyonaryong kilusan ang lahat ng mamamayan, lahat ng mga organisasyon na mag-ambag ng kanilang kakayahan — ‘yan man ay kilos-protesta, o iba-ibang anyo ng pagtutol na kanilang makakayanan. Samantalang sa Bagong Hukbong Bayan (BHB) naman ay ang pagpapatindi ng atake, ng opensibang militar sa papet na gobyernong Macapagal-Arroyo.
Para mapabilis ang pagpapatalsik kay GMA ay maglulunsad ng maraming atake sa kanayunan sa militar ang BHB, marahil pati na ang MILF. Tulad ng pagpapatalsik kay Estrada na naging posible sa isang pag-aalsang bayan… dahilan sa ‘yung sandatahang lakas ni Erap ay tinira nang tinira ng BHB sa kanayunan.

4.Ano ang inyong pagsusuri sa tunay na lakas ng AFP at rehimeng Arroyo?
———–

Ibayong mas marami at mas malakas ang reaksyunaryo at mersenaryong AFP at PNP. Pero tulad nang sinabi ni Chief of Staff Dionisio Santiago, ang kalagayan daw ngayon ng Sandatahang Lakas ng Pilipinas ay hindi maaaring tumagal ng isang araw man lamang sa isang labanan kung sakaling sisiklab ang isang digmaang kaugnay ng pagsalakay ng Estados Unidos sa Iraq.
Pero sa totoo, ang kahinaan ng AFP ay dahil sa napakabulok na gobyernong sibilyan na humahawak sa kanila. Ganun din sa AFP, laganap ang kurakutan, maraming mga heneral ang sangkot sa mga sindikato ng krimen kaya matindi ang demoralisasyon sa hanay ng mga sundalo.

5.Gaano naman kalakas ang CPP-NPA-NDF?
————-

Ang CPP-NPA-NDF ay nakapagtayo na ng mahigit na 128 larangang gerilya sa buong bansa, na ang pinakamaliit ay platun at pinakamalaki ay kumpanya. Sa susunod pang mga taon, sisikapin ng NPA na ‘yung mga antas platun ay maitaas sa antas kumpanya para pare-pareho nang lakas kumpanya ang mga larangang gerilya.
Ang kasalukuyang lakas ng NPA ay katumbas ng siyam na brigada o dalawapu’t pitong batalyon. May ilang libong mga regular na mandirigma at sampu-sampung libong milisya, ‘yung mga reserba ng NPA sa mga barangay. Ganundin ang daan-daang libong “core” ng depensa na nakapaloob sa mga samahang pangmasa na itinatayo ng rebolusyonaryong kilusan sa bawat barangay na kanilang kinikilusan. Maliit pa rin kung ihahambing sa lakas at laki ng reaksyunaryong hukbo pero matindi ang pagkakaisa, aral na aral dahil galing sa Ikalawang Dakilang Pagwawasto. Matatag, determinado at handang-handa sa pagharap sa anumang maaaring gawin ng reaksyunaryong sandatahang lakas.

6.Sinasabing sa malapit na hinaharap, hahantong sa patas-lakas ang bakbakan ninyo ng militar. Paano ninyo ito maisusulong?
———-

Kapag ang 2/3 ng kabuuang bilang ng mga munisipyong ‘yan ay nakilusan na ng isang platun ng Hukbong Bayan ay madali na laang maitaas ang antas ng pakikidigmang gerilya. Ibig sabihin ngayon ay nasa taktikal na yugto ng estratehikong depensiba ang antas ng digmang bayan. Kapag naabot na ang 2/3 ng kabuuang bilang ng mga munisipyo, maaari nang itaas sa sinasabing estratehikong pagkakapatas. Mga ilang taon pa seguro ang dadaan, pero tiyak hindi magtatagal ang mga bagay na iyan.

7.Ano rin po sa kabuuan ang hinaharap ng kilusang rebolusyonaryo sa Pilipinas?
———–

Napakabilis na ang isinulong ng rebolusyonaryong kilusan. Sa pahayag ng Partido Komunista ng Pilipinas, ang ganap na tagumpay ay maaaring makamit ng rebolusyong Pilipino sa mga unang dekada ng kasalukuyang milenyo.
Ang Partido Komunista ng Pilipinas ay nananalig na ito’y makakamit sapagkat ang mga imperyalista sa pangunguna ng Estados Unidos ay hindi makakaahon sa krisis ng imperyalismo. Kaya nga naglulunsad sila ng gera. Ito naman ang nagsisilbing magandang sitwasyon para makapagpalakas ang mga p’wersang rebolusyonaryo di lamang sa Pilipinas kundi sa buong daigdig. Buo ang determinasyon ng rebolusyonaryong kilusan na makamit ang tagumpay sa unang dekada ng kasalukuyang milenyo.#

======= Marso 23, 2003


(Poem)

will search for you always
in the blazing fire
and fleeting embers
when gloomy is the night’s
horizon of fright
will search for you always
in the heart and blood
of the oppressed class
in the bended spines
of exploited workers
and enslaved farmers
yes, will search for you always
by the shore of my soul
while onrushing are the waves
and hissing is the lightning
and rumbling is the thunder
in the panorama of love
for our liberating aspirations.

yes, will search for you always
in the pricking amorseco
along the yellowish path of hope
of barren, grieving ricefield
will search for you always
in the intertwining cogon grass
on hills and savannas
in the crawling cadena de amor
on forgotten graves
of dedicated warriors
for the freedom and glory
of the downtrodden class
and the emancipation
of la tierra pobreza
from the manacles of injustices
and chains of exploitation.

yes, will search for you always
in every dusk bidding adieu
or on mornings the dews descend
on desolate blades of grass
hoping we’ll soon meet
as our veins are conjoined
by the onslaught of penury and grief
and our blood simmers
with the kiss
of the easterly wind
of rampaging protests
and our hearts embrace
the revolution of love’s dedication
for the emerald-filled future
of our beloved land.

yes, will search for you always
and we’ll meet and rejoice soon
when the talahib fully blooms
and blood flows
from the calvary’s ovary
and drown we will
the worm-infested face and body
of the exploitative ruling class!

(My English version of LAGI KITANG HAHANAPIN)


(Tula)

lagi kitang hahanapin
sa lagablab ng apoy
sa namamaalam
na mga alipato
kung gabing kulimlim
papawirin ng panimdim
lagi kitang hahanapin
sa puso’t dugo
ng mga sawimpalad
sa nahukot na gulugod
ng inaliping magsasaka
at binusabos na manggagawa
lagi kitang hahanapin
sa pasigan ng kaluluwa
sa ragasa ng mga alon
sa singasing ng kidlat
at dagundong ng kulog
sa kalawakan ng pagmamahal
sa mga layuning mapagpalaya.

oo, lagi kitang hahanapin
sa sundot ng amorseko
sa nanilaw na pilapil ng pag-asa
sa nagbitak na pinitak
ng bukiring naninimdim
sa naglilingkisang mga kugon
sa burol man at sabana
sa gumagapang na cadena de amor
sa limot nang libingan
ng mga mandirigma ng pag-asa
para sa laya’t ligaya
ng sambayanang masa
at katubusan ng la tierra pobreza
sa tanikala ng inhustisya
at kadena ng pagsasamantala.

oo,lagi kitang hahanapin
magmaliw man ang dapithapon
lumuha man ang mga damo
pagpitada ng umaga
magtatagpo rin kita
dahil pinagdugtong ang ating ugat
ng daluhong ng dalita’t dusa
dahil pinakulo ang ating dugo
ng habagat ng protesta
at pinaglapat ang ating puso
ng rebolusyon ng pagsinta
para sa pinakamamahal nating
la tierra pobreza
kadluan ng madugo nating mga alaala
pandayan ng ngitngit at himagsik
ng binubusabos nating lahi.

oo, lagi kitang hahanapin
at magtatagpo rin tayo’t magniniig
kapag ganap na namulaklak ang mga talahib
at agasan ng dugo ang obaryo ng kalbaryo
lulunurin sa wakas
inuuod na mukha’t katawan
ng uring hari-harian!

To Hear No More


(Poem)

i wish to hear no more
the rhythmic melodies of words
in vague phrases and paragraphs
no more do i like to hear
the clanking of rhetorics
like galvanized sheets
molded on the roof of an old bus
that could hardly run on a stony road
no more, no more do i like to hear
the marching cadence of lyricism
in many blindfolded lines
of crawling stanzas of poems
no more will my heart beat
through the touch
and caress of stunted syllables
my mind would just be tormented
by convoluted messages
shattered might be my eardrums
by the deafening cries
of a lonely heart swimming
in the sea of despair
singing only the sadness
of two separated grieving souls
weaving in poems the litanies of grief
and the delusion of a mind
enslaved by the love-stricken moon.

on the paper’s face
i wish to see the sputum of words
the bloody arms of lines
the rebellious metaphors of sacred dreams
of the prostrate masses on clayish soil
the flaming lyrics of the people’s brain
yes, i wish to hear in every stanza
the hissing of bullets
the roaring of bombs
in the poetic struggle
of the oppressed class
i wish to hear
in the encoded hymns
on the masses’ breast
the cussing of the wind
in the deep night
the dashing of lightning
on the face of darkness
the earsplitting thunder
in barren hills
the exploding protests
in the city’s bosom
the reverberating shouts
of a noble soul
cohabiting always
with the country
he loves forevermore.

yes, i wish to see no more
the framed pictures of deluded love
or torrid kisses of lustful lips
am oftenly blindfolded
by love’s illusions
you’ve painted
on the curtain of my eyes
lurking in my mind’s room
are numerous revolting images
slaves of darkness
tortured by the starless nights
when shall all these metamorphose?
scrawny arms
wrinkled faces
bended backs
emaciated bodies
twisted intestines
while feasting are the lords
on the abundant table
of flesh and blood
of slaves with rumbling bellies
while they
the demigods in gold palaces
savor the aged wines
the roasted pig
the sexy lass
when would they drop a speck of pity
on the palms of the downtrodden class
from whom they derived their awesome wealth?
when would they give the dispossessed
a scoop of rice
to satisfy the kid’s growling stomach
where only air so oftenly dwells?

no more, no more
i wish to hear
the melancholic elegy
the praying ode
the squeaking epic
the toothless words
the lame stanzas
that don’t spit
on the greedy face
of rapacious crooks
now, i wish to see
on wrinkled papers
flaming letters
in barren fields
burning words
reducing to ashes
the oppressors of the poor
i wish to see razor-like stanzas
slashing the breast
of fear and grief.
i wish to see no more
the lethargic words
so weak to invigorate
the people’s consciousness
yes, i like to see words
with violent waves
with surging storm
smashing the shores
of exploitation and injustices
let glare the sun’s heat
let shout the thousand words
let the rain be sharp arrows
or angry onrushing bullets
piercing the black heart
of the exploitative class
cracking the skulls of those
who’ve betrayed
the now and then
of a nation slaughtered
by the insatiable ruling class
blazing letters
flaming words
stanzas invectives full
armed with bombs and guns
would murderously incinerate
the shady palaces
of lords of corruption and greed!

(My English version of AYOKO NA!)


(Poem)

how many packs of cigarettes, lolo hugo,
do you have to sell through the day
to buy pancit guisado
in be ho’s restaurant
at the corner of elizondo
for your waiting grandchild
inside a kneeling praying shanty
on the shoulder of the murky estero?
could you not just take home
plenty of holy bread
from the altar of father san pedro
and soak in holy water your cold rice?
the food might taste like stewed lamb
in the mouth of your crying haggard wife.

still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin.

even you walk on oftentimes, lolo hugo,
from the spouting mouth
of the streets of r. hidalgo
down to the pulsating breast
of bilibid viejo
your feet could not kick a peso
nor a bread from heaven falls
nor your hands
be wet with porridge
cigarettes of those addicted like you
yes, cigarettes, and cigarettes
would make your eyes glare, lolo hugo.

still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin.

how many decades had past, lolo hugo,
yet you’re still retailing cigarettes?
we’ve met so many times
at the bosom of plaza miranda
during the many seething bloody protests
against the grim unjust dictatorship
we’re both young and strong then
and could still run and board a jeepney
but now we’re both jerking grandpas
struggling so hard to survive
hoping against hope for a better life.

still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin.

how many bell’s tolls, lolo hugo,
reverberated in your ears?
how many hymns and psalms
made you dream forevermore?
cigarettes! cigarettes!
though forbidden to be smoked everywhere
but poisonous is not the carbon dioxide
from the vehicles exhaust pipes
for us scavengers of whatever graces
from the pockets of our merciful god
how would you feed then
your dear waiting grandchild?

still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin.

but we couldn’t tell, lolo hugo,
soon the black nazarene might wake up
through the kisses and embraces
of his millions of devotees
he might stand up and move
through the masses and prayers
of blessed father san pedro
then the nazarene would brandish
his big wooden cross
and behead the greedy mammals
in the palace of injustices
and slash open
the bellies of bureaucratic crooks
so they couldn’t grab and monopolize
the blessings we so rightly deserve.

still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin.

yes, we couldn’t tell, lolo hugo,
once the black nazarene wakes up
we’ll raise the chalice of blood
we’ll make the enslaving haciendas
and factories of greed and penury
and the moss-covered bastions
of the rapacious ruling class
hear the chorus of gunfires and bombs
and the rampaging procession of the masses
would surge on to liberate
the oppressed-downtrodden class
from the manacles of injustices and greed
so, you, lolo hugo,
could take home pork lechon and adobo
for your waiting dear grandchild.

yet, now, lolo hugo,
still sleeping is the black nazarene
inside the glossy glass coffin!

(My English version of NATUTULOG PA RIN NAZARENONG ITIM. Lolo is the common term in Filipino for grandfather; estero is a murky stinking canal usually within the city; pancit guisado is sauted noodles.)

2012 in review


The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

19,000 people fit into the new Barclays Center to see Jay-Z perform. This blog was viewed about 90,000 times in 2012. If it were a concert at the Barclays Center, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,671 other followers